90% ofiar min to cywile a 40% to dzieci. Czy to jest nasza „ochrona” przed Rosją?
4 kwietnia obchodzimy jest Międzynarodowy Dzień Wiedzy o Minach i Działań Zapobiegających Minom ustanowiony przez ONZ. To dzień, w którym musimy przypomnieć, jak niebezpieczne są miny przeciwpiechotne i jak wiele niewinnych osób ranią lub zabijają. W Polsce trwa obecnie dyskusja o możliwym zaminowaniu wschodniej granicy, dlatego to temat szczególnie ważny.
Na czym polega akcja?
Zachęcamy was do pokazania waszego sprzeciwu wobec zaminowania wschodniej granicy Polski. Jak to zrobić w dosadny i kreatywny sposób?
- Narysujcie na chodniku/asfalcie grę w klasy.
- Na jednym wybranym polu narysujcie minę.
- Na polu na samej górze napiszcie krótkie hasło sprzeciwu.
- Zróbcie wyraźne zdjęcie (musi być widać hasło i minę).
- Wyślijcie zdjęcia i zgodę dyrekcji (sprawdź na dole strony) przez formularz do 31 marca 2026.
Co to właściwie są miny przeciwpiechotne?
Mina przeciwpiechotna to ukryty ładunek, który wybucha, gdy ktoś na niego nadepnie lub go dotknie.
Miny:
- nie odróżniają żołnierza od dziecka,
- pozostają aktywne wiele lat po wojnie,
- mogą przemieszczać się po powodzi, suszy czy na osuwiskach,
- zagrażają ludziom, zwierzętom i przyrodzie.
Polska a Konwencja ottawska
Konwencja ottawska to międzynarodowa umowa zakazująca:
- używania,
- produkowania,
- przechowywania,
- handlu minami przeciwpiechotnymi.
Konwencja powstała po to, by chronić ludzi przed tragicznymi skutkami min. Polska podpisała ją w 1997 roku. 20 lutego 2026 roku Konwencja została wypowiedziana przez Polskę – co otwiera drogę do ponownej produkcji i ewentualnego użycia min.
Czy miny nas „chronią”?
Doświadczenia z różnych wojen pokazują, że miny:
- nie zatrzymują armii, która nie liczy się ze stratami wśród swoich żołnierzy (np. inwazja Rosji na Ukrainę),
- nie wpływają na decyzje polityczne agresora,
- powodują ogromne cierpienie cywilów, także długo po zakończeniu działań wojennych (miny „żyją” dłużej niż sam wróg).
Miny na Podlasiu (wschodnia granica)
- Miny zagrażają żubrom, wilkom, rysiom i innym zwierzętom żyjącym na Podlasiu.
- Miny mogą się przemieszać, jest to szczególnie istotny czynnik na terenach bagiennych takich jak Podlasie.
- Pamiętajmy, że na naszej wschodniej granicy są ludzie uciekający przed wojną i prześladowaniami w swoich krajach.
Co ma gra w klasy do min przeciwpiechotnych?
Gra w klasy polega na ostrożności i wybieraniu właściwych pól. Kiedy teren jest zaminowany, sama ostrożność czasem nie wystarcza – miny mogą przemieszczać się np. po powodzi. W prawdziwym życiu jedno nadepnięcie na „złe pole” może skończyć się tragicznie. Tu nie ma kolejnej szansy. Aż 40% ofiar min przeciwpiechotnych to dzieci. Dlatego wasz głos jest tak ważny.
Kiedy mamy zrobić akcję i jaki będzie jej efekt?
- Zbierzcie chętne osoby i przygotujcie grę w klasy, następnie zróbcie wyraźne zdjęcia (samej gry, bez wizerunku osób).
- Przygotujecie skan zgody dyrekcji (do pobrania na dole strony), jeśli chcecie, aby nazwa szkoły, klasy lub instytucji pojawiła się na mediach społecznościowych Amnesty International.
- Wszystko wyślijcie nam przez formularz do 31 marca 2026.
- 4 kwietnia, w Dzień Wiedzy o Minach i Działań Zapobiegających Minom, opublikujemy wasze zdjęcia na naszych mediach społecznościowych i oznaczymy Ministra Obrony Narodowej, aby pokazać, że głos młodych ludzi ma znaczenie.
- Szkoły i grupy, które wezmą udział w akcji, otrzymają certyfikat.
Co jest najważniejsze?
- Hasło na górze gry powinno być mocne i krótkie.
- Gra w klasy powinna być dobrze widoczna.
- Miejsce ma znaczenie – możecie wybrać takie, które przyciąga wzrok.
- Najważniejsze, abyście robili to z przekonaniem i wspólnie spędzili czas nad czymś ważnym.
Placówka uczestnicząca i autorzy_autorki zdjęć wyrażają zgodę na nieodpłatne rozpowszechnianie wytworów opracowanych w ramach akcji (zdjęć, tekstów, grafik, etc.) i zrzeka się jakiegokolwiek wynagrodzenia za korzystanie z wytworów akcji przez Organizatora, w tym w szczególności wynagrodzenia za rozpowszechnianie wytworów na stronie internetowej Organizatora oraz inne przypadki publicznego udostępniania.